Ik werd alweer later wakker, nu om 06.45 uur, ondanks dat het verkeer (en een sirene) me al eerder hadden gewekt. Duidelijk een nadeel van een kamer die grenst aan een drukke weg en ramen heeft die niet goed isoleren. Na wat werken aan mijn reissite ging ik ontbijten. Ik raakte in gesprek met een stel uit een klein plaatsje in de Rockies. Hun dochter begint aan haar studie hier in Victoria en als toegewijde ouders hebben ze haar op weg geholpen. Ik sprak met hun over allerlei zaken en nam rond 09.30 uur afscheid van hun en begon mijn voettocht naar de stad. Vanaf het hotel was dit iets meer dan een kilometer.
Ik begon in Chinatown, wat de naam town niet mag dragen want het beslaat anderhalve straat en 1 blok. Het is wel de oudste Chinatown in Canada (dat heeft natuurlijk te maken met de goudkoorts). Ik zigzagde door de straatjes van het het stadhuis naar het marktplein (dat tussen de gebouwen ligt en vooral uit winkeltjes bestaat, al is er inderdaad een plek voor een markt).
Hierna liep ik langs het water langs de haven met jachten, operators die walvis tochten per vliegtuig of per boot aanbieden en langs de haventochten. Het was nog rustig. Toen ik bij het Parlement aankwam was dat wel anders. Je kan hier gratis een gedeelte van binnen zien. Het is een (voor Canadese begrippen) oud gebouw. Veel Engelse stijl, glas in lood ramen en verschillende oude foto’s en natuurlijk de vergaderzaal zelf.
Hierna ging ik naar het British Colombia museum. Na het betalen van de CA$23 liep ik hier 2 uur rond. De tijdelijke expositie over de zoektocht naar het El Dorado was het eerste gedeelte dat ik bezocht. British Colombia was na Australië en California in 1958 de derde plek waar mensen massaal naar toe trokken om goud te vinden. Dit leidde toe veel problemen en discriminatie, vooral van Aziaten die ook gewoon mee wilden doen.
Verder een expositie over de aarde en de klimaatveranderingen (en het daarbij behorende leven) door de afgelopen miljoenen jaren. Een etage hoger was expositie over mensen. Veel aandacht voor de oorspronkelijk bewoners van British Colombia (de zogenaamde ‘first nations’). Voordat de westerlingen kwamen waren dat er 80.000, maar dat aantal was door ziekten en moord al snel verminderd naar 20.000. Nu zijn er vaak maar kleine gemeenschappen over wat bijvoorbeeld leidt tot het uitsterven van talen. Ook kun je zien hoe de groepen zich aanpasten aan hun leefomgeving. Zo gebruikten de mensen aan de kust heel andere gereedschappen dan de groepen die inlands woonden. Duidelijke displays legden alles keurig uit. Er was ook een gedeelte gewijd aan de periode nadat de westerlingen er aan land waren gegaan, zelfs een hele straat is er nagebouwd, maar ook veel machines die in afgelopen paar honderd jaar zijn gebruikt.
Na 2 uur rondlopen en kennis absorberen (wat niet meevalt) ging ik weer naar buiten. Het zonnige weer had plaats gemaakt voor donkere wolken en af en toe viel een drup. Links naast het museum staan nog twee oorspronkelijke gebouwen. Het ene was van een dokter, die later ook parlementslid en zelfs speaker was en zorgde voor de aansluiten van BC bij de federatie. Het andere is een schooltje. Het was het eerste in Victoria. Het was eerst ook een woonhuis. Toen ze wilden beginnen waren er geen onderwijzers en het duurde 2 jaar (in 1850 was een nog een goed transport en communicatie) voor dat 4 nonnen bereid werden gevonden de lessen te geven. In die 2 jaar was de bevolking al verveelvoudigd en moest er al snel een ander gebouw bijkomen.
Na al deze geschiedenis liep langs The Old Spaghetti fabriek naar Quadra street. Hier liggen namelijk 4 kerken, waarvan de Christ Church Cathedral de oudste is.
Het begon steeds meer te regenen bij de St Andrew’s Cathedral (dat bij de Blanshard street ligt) op de trap zitten en wachten tot het droog werd, tevergeefs. Na langs de andere kerken gelopen te zijn begon ik terug aan de wandeling terug naar het hotel. Ik belandde echter op de verkeerde weg en liep daardoor meer dan nodig was. Uiteindelijk was ik rond 16.30 uur terug bij het hotel, waar ik mijn benen even rust gaf, want ik begin de spieren steeds meer te voelen. Uiteraard begon net de zon te schijnen. Na wat TV kijken eten aan de overkant van de weg, weer bij ABC Country. Eten is goed, maar de kaart is wel wat beperkt. Na wat werken aan mijn reisverslag ging ik slapen.
Eerste publicatie: 06 september 2015
Laatste update: 08 september 2015
© A. Heeroma