Dag 11: Maandag 6 maart 2017
Ciudad del Este

Ik werd vannacht meerdere keren wakker van het verkeersgeluid. Blijkbaar is deze stad 24 uur per dag wakker. Ik stond uiteindelijk even voor 07.00 uur op en ging ontbijten. Een goed buffet. Rond 07.45 uur liep ik aan. De eerste stalletjes, die gister nog gesloten waren, waren al open. De zon begon net door de wolken de breken. Ik liep naar de brug van de vriendschap en zag dat het er al knap druk was. Veel verkeer die van Paraguay naar Brazilië en vice verse rijdt. Ik liep de brug over en hoefde geen stempel in mijn paspoort. Sterker nog, ik werd niet eens gecontroleerd. Dit komt door een afspraak dat in een straal van 30 kilometer rondom de brug vrij mag rondreizen. Als je buiten dat gebied komt, moet je wel een stempel hebben.

Ik liep 300 meter door naar de bushalte en pakte lijn 102 die naar de busterminal ging. Voor 7000 GS kon ik instappen en bij de terminal kon ik overstappen in bus lijn 120 en daarmee tot aan de waterval Iguazu rijden. Het stukje naar de terminal is 10 minuten, naar de waterval is ongeveer drie kwartier. Ik was er rond 09.15 uur. Ik kocht een kaartje, dat kan gewoon met je bankpas of creditkaart. Ik nam de bus van 09.45 uur naar de waterval. Die ligt nog 8 kilometer verderop. Je kon onderweg uitstappen voor een wandeling door het bos of een tocht over het water. Deze zijn echter niet bij de prijs inbegrepen. Het kostte me € 19 (70 reaal) om binnen te komen. Bij het eindstation kun je uitstappen en dan een pad volgen van 1,5 kilometer. Ik was duidelijk niet de enige, hele busladingen (letterlijk) liepen ook op het pad. Langs het pad lopen een soort possums die je vooral niet moet voeren, want ze kunnen lelijke bijtwonden veroorzaken. De waterval is van deze zijde goede te zien, ook al is het op een afstand. Wel is de omvang duidelijk en het is niet vreemd dat het in 2012 tot een van zeven natuurwonderen is benoemd. Er stroomt meer water door deze waterval dan bijvoorbeeld Niagara waterval.



Tegen het einde is ook een platform dat je halverwege de waterval brengt. De eerste versie is in 1982 door een vloedgolf aan water vernietigd. De herbouw kostte 1,5 jaar. De zwaarste waterval is van zeer dichtbij te bewonderen.

Hierna nam ik een lift die je een uitzicht geeft op de bovenkant van de waterval. Van hier is het nog 300 meter lopen om de bus terug te nemen. Ik zag toen pas dat er ook een hotel stond, waarvan de bouw al in 1939 is gestart, maar uiteindelijk pas in 1958 klaar was. Vele beroemdheden hebben hier al geslapen. Overigens is het meeste voor de bouw uit het park zelf afkomstig, er is maar weinig materiaal van buiten gehaald. Het werd een publiek park in 1939 (tot die tijd was het een prive bezit), maar er waren toen nog geen wegen en ook geen vervoer voor het materiaal. Pas begin jaren 50 verscheen de eerste auto in het park. Hoe het allemaal was in die tijd zag ik in een film en op foto’s in het bezoekerscentrum.

Uiteindelijk stond ik rond 12.15 uur weer buiten en wachtte op de bus terug naar Foz do Iguaçu. Na zo’n 20 minuten kwam die en reed terug naar de terminal en stapte toen over op de bus naar de brug. Ik had ook nog naar de dam kunnen gaan, maar dat is weer 11 kilometer de andere kant op. Dat liet ik maar zitten. De bus is dus niet duur, voor € 1,5 rijd je een enkele reis. Ik liep de brug weer over. Je kan ook met bus, maar zover is het nu ook weer niet lopen (zo’n 550 meter; geopend in 1965).



Ik liep langs de stalletjes en voor het eerst in Paraguay probeerde verkopers me van alles aan te smeren. Van elektronische zaken tot viagra (een nep versie wel te verstaan). Rond 14.00 uur weer terug op mijn kamer. Ik ging eerst wat uitrusten en liep toen naar het parkje om een sigaartje te roken en zag onderweg dat er ook enorme supermarkt zat. Hierna liep ik nog wat rond om een t-shirt als souveniertje kopen. Er worden enorm veel shirts verkocht, maar de meesten gebaseerd op voetbal of Amerikaanse thema’s, maar geen souvenir shirts met iets van Paraguay.

Het was 16.30 uur en de stalletjes gingen al weer dicht, net zoals veel winkels. De stad is een shopping paradijs, maar blijkbaar niet tot in de avonduren.

De rest van de tijd wat werken aan het online zetten van mijn reisverslag en wat TV kijken. Rond 20.00 uur eten in het restaurant van het hotel. Hierna nog wat TV kijken en slapen.

Eerste publicatie: 08 maart 2017
Laatste update: 19 maart 2017
© A. Heeroma











Klik op foto voor vergroting